Województwo: wielkopolskie

Większe miejscowości: Gniezno, Kiszkowo, Kłecko, Łubowo i Pobiedziska

Ocena: 1/5 (głosów: 1)

Twoja ocena:

Utworzony został Uchwałą Nr XXVI/205/88 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 26 maja 1988r. i Rozporządzeniem Nr 10/98 Wojewody Poznańskiego z dnia 19 czerwca 1998r. Celem utworzenia Parku jest ochrona unikatowych w skali kraju ziem, rozciągających się wokół jeziora Lednickiego, będących kolebką państwa polskiego, ochrona przyrody i rolniczego krajobrazu. Powierzchnia Parku wynosi 7652,48ha.

Krajobraz Parku ukształtowany przez ostatnie zlodowacenie, tworzą równiny moreny dennej z nielicznymi pagórkami moreny czołowej i położone w rynnach jeziora polodowcowe. Jeziora zajmują blisko 7% powierzchni Parku. Największe z nich, Jezioro Lednickie ma prawie 8km długości i wraz z innymi jeziorami stanowi o walorach krajobrazowych Parku.
Najwyższe wzniesienie (130m n.p.m.) znajduje się na południowy zachód od Lednogóry.
W krajobrazie Paku dominują równinne pola uprawne z rzędami wierzb rosnących wzdłuż rowów i miedz. Lasy zachowały się na niewielkim obszarze, niespełna 10% powierzchni, w północnej części Parku. Przeważają bory sosnowe z niewielką domieszką świerka i gatunków liściastych. Flora Parku obfituje w gatunki rzadkie w skali Wielkopolski. Z roślin leśno-zaroślowych na uwagę zasługują m.in.: czerniec gronkowy, kokorycz pusta, złoć mała, fiołek przedziwny, a z gatunków łąkowych: ostrożeń warzywny, groszek błotny i inne. Z rzadkich roślin wodnych i rosnących na terenach podmokłych występują tu m.in.: grzybienie białe, grążel żółty, okrężnica bagienna, knieć błotna, rdestnice i pływacz zwyczajny. Natomiast na bezleśnych zboczach i skarpach przydrożnych wykształciły się zgrupowania światłożądnych roślin kserotermicznych. Na terenie Parku najlepiej rozpoznana jest awifauna. Stwierdzono występowanie m.in.: dzięcioła średniego, muchołówki małej i zniczka – gatunków związanych z lasami liściastymi; a z ptaków drapieżnych m.in.: kanię rudą, krogulca, trzmielojada. Wśród licznych ptaków wodno-błotnych, na szczególną uwagę zasługują m.in.: gęgawa, bąk, gągoł, żuraw. Na wyspie Mewiej jest kolonia kormorana czarnego.
Z większych ssaków występują tu sarny, dziki i lisy. Nad jeziorem Lednickim bytują bobry i wydry, a do faunistycznych osobliwości zaliczyć można padalca i pająka tygrzyka paskowanego. Około 40 okazałych drzew uznano pomnikami przyrody, m.in. 10 dębów rosnących w lesie, przy drodze do Kamionka.

Wszystkie cenne obiekty historyczne na terenie Parku objęte są ochroną jako Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy. Oddziałem Muzeum jest też Wielkopolski Park Etnograficzny zlokalizowany na wschodnim brzegu jeziora Lednickiego w Dziekanowicach. Na terenie Parku, w części północnej, wyznaczona jest ścieżka przyrodnicza (7km) i przebiega czerwony szlak pieszy, łączący Kłecko z Lednogórą i dalej z Gnieznem.

Na terenie parku nie ma rezerwatów przyrody, ale znajdują się tu cenne zabytki przeszłości. Brzeg jeziora Lednickiego, jego dno i wyspy kryją ślady osadnictwa sięgające epoki neolitu. Okres świetności tych terenów przypadł na X i XI w., kiedy na wyspie Ostrów Lednicki – największej z czterech wysp jeziora, mieściła się siedziba księcia Mieszka I. Z tego okresu zachowały się na wyspie: ruiny pałacu książęcego (palatium) z kaplicą i tzw. drugiego kościoła oraz dwa baseny chrzcielne - prawdopodobnie miejsce chrztu Mieszka I. Cennym znaleziskiem są relikty dwóch mostów drewnianych (zachodniego długości 440m i wschodniego – 170m), które w średniowieczu łączyły Ostrów Lednicki ze stałym lądem. Wyspa Ostrów Lednicki z jej zabytkami uznana została za pomnik historii.

Na obszarze Parku zlokalizowano około 350 stanowisk archeologicznych, a wśród nich 4 grody: Na Ostrowie Lednickim, na sąsiedniej wyspie Ledniczce, w Moraczewie i w Imiołkach.